Gezondheid en balans

Uitdagingen

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Goede voornemens” Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

Zweedse Uitdaging Column Gezondheid en balans

Soms heb je van die momenten waarvan je weet dat je voor een enorme uitdaging staat. Dat zijn dan van die dingen waarvan je al een tijdje weet dat het moet gebeuren en waar je dan eigenlijk best tegenop ziet. Maar ja, je doet het toch maar, want het is belangrijk voor je. Tenminste … belangrijk genoeg om de hindernis te nemen.

Persoonlijke uitdaging

Nu heb ik het in dit specifieke geval niet over een enorme reis naar, nou, wat zal ik eens zeggen, eeeehm, Zweden ofzo. Nee, dat bedoel ik niet. Ik heb het meer over iets wat niet zo bijzonder lijkt, maar wat voor mij persoonlijk toch best een uitdaging is. We gingen namelijk naar een bepaalde vrij bekende Zweedse (ja, toch wel) meubel/interieur gigant. Ja gigant, want echt best groot. Ik zou er zo kunnen verdwalen, net als in Zweden trouwens.

Voorbereiding

Wat altijd verstandig is, voordat je iets uitdagends gaat ondernemen, is dat je jezelf goed voorbereidt. Zo heb ik mijn lieftallige echtgenoot meegebracht. Echt superhandig, want hij is de koning van de voorbereiding. Ik kan het iedereen aanraden. Daarnaast heeft hij een soort ingebouwd kompas dat bij mij compleet ontbreekt,dus met hem bij me in de buurt hoef ik niet te verdwalen. De kinderen konden we plezier laten maken in een kinderfeestparadijs dat ‘bij opa en oma’ wordt genoemd.
Ook een aanrader wat mij betreft.

Afsluiten

Nu moest ik alleen nog zorgen dat ik zelf niet overspoeld zou worden door de hele Hollandse bevolking in alle Zweedse prachtigheid. Ja echt, het leek wel of het hele land had besloten om zich die dag onder te dompelen in Zweedse sferen. Maar gelukkig … ik was voorbereid en heb me goed afgesloten. Nou hoor ik je haast denken. Afgesloten?? Wat bedoel je daarmee Nienke? Ik zal het uitleggen. Het is een manier om mezelf te beschermen. Om beter bij mezelf te kunnen blijven in bepaalde (bijvoorbeeld drukke) situaties. Anders raak ik compleet overspoeld en dan voel ik me niet fijn. En het werkt wonderbaarlijk goed. Je kunt het op verschillende manieren voor elkaar krijgen. Ik plaatste in dit geval in gedachte een bol van wit licht om me heen, gevuld met een kleur waar ik me op dat moment fijn bij voel.
Die denkbeeldige bol beschermt me tegen invloeden van buitenaf. Je kunt dan ook nog beide voeten heel bewust op de grond zetten en een soort boomwortels de grond in denken, waardoor je steviger geaard blijft. Ja, het helpt echt! Er zullen ongetwijfeld nog veel meer manieren zijn om dit te doen, maar net wat je prettig of makkelijk vindt. Ook voor kinderen helpt het goed. Visualiseren is voor hen vaak
geen enkel probleem en in bijvoorbeeld een drukke klas is een beetje bescherming vaak geen overbodige luxe.

 

Het gevolg van deze voorbereiding was dat ik een heel plezierige middag heb gehad. Ik heb kunnen genieten van de mooie printjes, van de handige spulletjes en de inspirerende combinaties van dit alles. Toen nog een kopje thee, een verbazingwekkend snelle race door een enorm magazijn en een lekker lang zen-moment in een lange rij voor de kassa. Heerlijk, even niets hoeven doen in de rij voor de kassa en ontzettend moeten lachen om manlief die daar wat meer moeite mee heeft dan ik. Oh, en dan nog het glorieuze moment toen we beseften dat alles ook daadwerkelijk in de auto paste. Nou, het lijkt me duidelijk, deze uitdaging vraagt om meer. Misschien van de zomer toch maar op vakantie naar Zweden?

 

Hieronder kunt u de betreffende pagina ook nog downloaden
Gezondheid-en-balans-Nienke-de-Kantlijn-nr-21

Naar Buiten (goed voor je weerstand)

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

Naar buiten - Blog gezondheid en balans

In de herfst vallen de blaadjes van de bomen. Het is niet bepaald lekker meer om buiten te zitten zoals ik in de zomer zo graag doe. Ik moet mezelf er even aan herinneren dat dat niet betekent dat ik vervolgens de hele dag binnen moet blijven zitten. Nee joh, er is namelijk genoeg te doen buiten. De tuin aanvegen bijvoorbeeld, vanwege al die vallende blaadjes. Of wandelen, al dan niet in het bos, tussen de vallende blaadjes. Of gevallen blaadjes oprapen en daar dan samen met de kinderen een mooie ketting van maken.

 

Maar ik moet daar wel altijd even moeite voor doen hoor, om dat echt te dóén. Om die (dikke) jas aan te trekken en hup, naar buiten te gaan. En dat terwijl het juist heel belangrijk is. Die buitenlucht. En niet op de bank te blijven hangen met een boekje of een film. En oh ja, met een schaaltje pepernoten… oei, die pepernoten…. nee, die kan je ook gewoon in je jaszak stoppen als je toch langs de kast loopt op weg naar buiten. Lekker voor onderweg! Ahum.

 

Buiten zijn dus. In de donkere maanden vangen we een stuk minder frisse lucht en zonlicht dan ‘s zomers. En frisse lucht en zonlicht zijn erg belangrijk voor onze gezondheid. Lichamelijk én geestelijk. Buiten ben je in beweging (ja, je moet wel, anders is het hartstikke koud!) en beweging is goed voor je lijf, dat weten we allemaal. Het maakt je soepeler, fitter en sterker. Met als gevolg dat je lekkerder in je vel zit én een betere weerstand hebt. En die weerstand, ja, die kunnen we wel gebruiken in deze maanden. Want gezellig met z’n allen binnen in elkaars gezicht niesend. Nou, dat vinden al die bacillen hartstikke fijn hoor! Of graaiend in hetzelfde bakje pepernoten-met-bacillen. Je hebt ze zó binnen. Maar gelukkig hebben we een goede weerstand vanwege al dat buiten zijn en kunnen we best wat bacillen de baas.

 

Daarbij helpt buiten zijn ook goed tegen een lichtelijke winterdip. Somber, nergens zin in, moe… blech, niet leuk. We hebben wederom buitenlucht én zonlicht nodig. Zelfs als de zon ver verstopt zit achter de wolken, dan nóg vang je buiten meer licht dan als je binnen blijft. Je verzet even je zinnen en je zult zien dat het je echt goed doet. En natuurlijk niet alleen vandaag hè. Nee, elke dag. Nou ja, behalve als het giet… tenminste, ik heb zo mijn grenzen! Maar verder wel dagelijks, het is (als je gezondheid het toelaat) in feite niet echt heel moeilijk. Al loop je alleen maar even door de straat. Als alle buren dat doen is dat zelfs hartstikke gezellig. Of al veeg je even je pad, en dan meteen die van de buurvrouw (of die van mij … oh nee, die heb ik natuurlijk zelf al gedaan!). Of al speel je even tikkertje met je kinderen/buren/familie/vrienden. Dolle pret en errrrrrug goed voor je conditie, neem dat maar van me aan!
Al met al is het niet veel gedoe, het kost niet veel tijd, het is niet moeilijk, het kost geen geld (behalve als je bezem stuk is na al dat vegen) en je hebt er veel profijt van. Dus… zie ik je zo buiten?

 

Hieronder kunt u de betreffende pagina ook nog downloaden
Gezondheid-en-balans-Nienke-de-Kantlijn-nr-17

Wat eten we vandaag?

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

voedsel-eten-wat-eten-we-vandaagblog-Homines-voetreflexologie-alblasserdam

Wat eten we vandaag?

Hoe vaak ik me dát nou al heb afgevraagd…
En dan te beseffen dat ik wekelijks een avondeten-planning maak, tegelijk met mijn boodschappenlijstje. En dat mijn lieve man dan al die boodschappen haalt en ik vervolgens de biologische groentetas. En dat alles dus keurig ‘in kannen en kruiken’ is, zoals je dat dan zou kunnen zeggen.

 

Maar tóch stel ik mezelf heel vaak bovengestelde vraag. En mijn eetplanning gaat dus op z’n minst door de war, of ik verzin gaandeweg totaal andere recepten en combinaties. Maar net waar ik trek in heb / hoe het uitkomt / hoe veel of hoe weinig tijd ik heb / wat de kinderen lusten (of eerder niet lusten).

 

Op zich geen probleem hoor, alles gaat eigenlijk altijd wel op. Is het niet aan onszelf, dan wel aan de kippen. Die zijn superhandig tegen het eten-weggooi-schuldgevoel. Wij hoeven nóóit meer eten weg te gooien. Eigenlijk hebben we het dus prima voor elkaar, niks te mopperen, niks te klagen. Soms een groot vraagteken boven mijn hoofd (Wat moet ik nú weer verzinnen met witte/rode/chinese/spits-kool? Iemand? Suggesties?). Maar dat is goed voor de creativiteit zal ik maar zeggen. Of anders voor de kippen.

 

Kort samengevat: het is best een georganiseer, dat hele avondeten. Maar van de gehele organisatie komt in de praktijk maar weinig terecht. En toch is er niets aan de hand.
Na deze verrassende conclusie vraag ik me uiteraard af: Waarbij gebeurd dat nog meer?

 

Nou, dat is makkelijk… eigenlijk bij het gehele huishouden. Wát een organisatie zeg. Het hele afstoffen – stofzuigen – dweilen – wc schoon – badkamer schoon – bedden verschoond – ramen gezeemd – vaarwasser leeg – vaatwasser weer vol – keuken schoon – weer stofzuigen – weer de wc schoon – oh ja ook nog de was – en de strijk – opvouwen – alles netjes in de kasten doen… pfff. Ik snap het niet, hoe dóét iedereen dat toch? En dan nog m’n werk, en oh ja, de kinderen! Die waren er ook nog.

 

En tóch is er feitelijk niks aan de hand. Ik heb op een bepaald moment gewoon erkend dat ik nou eenmaal geen superwoman ben die een superhuishouden, superwerk en twee superkinderen allemaal super weet te organiseren en doen.
En toen mocht ik van mezelf hulp inroepen, jaja, super he! Ze is een huishoudwonder die mijn leven een stuk aangenamer maakt door met enige regelmaat supersnel mijn huis weer superschoon te maken. Oh, wat een genot! Wat een luxe, wat een weelde. Super!

 

Belangrijke vraag: hoe moeilijk of makkelijk maak je het jezelf? Wat gun je jezelf?

 

En wat ik me daarnaast ook afvraag: Wat zal ik eens eten vanavond?

 

Hieronder kunt u ook de betreffende pagina nog downloaden
Gezondheid & Balans – Nienke – de Kantlijn nr. 15

Emoties

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

Toen ik laatst mijn peuterdochtertje met mijn kleuterbuurmeisje samen zag spelen zat ik stiekem vanachter mijn boekje mee te gluren en te genieten. Dat ze elkaar een poosje later in de haren vlogen was ook interessant (ben toen wel even in actie gekomen by the way). Het mooiste was nog dat de dames na de confrontatie gewoon weer samen gingen spelen of er niets gebeurd was. Moet je jezelf eens voorstellen, je werkt samen met iemand aan iets leuks, een moment later is er knallende ruzie tussen jullie en weer een moment later werk je weer net zo lieflijk samen als voorheen… eeehhhmmm… ik denk niet dat dat zo gaat in de grote mensen wereld. En dat is best jammer eigenlijk.

 

Emoties uiten

emoties-blog-Homines-voetreflexologie-alblasserdamAls eerste zou het fijn zijn om gewoon open en eerlijk ongenoegen te kunnen uiten, emoties uiten in plaats van vasthouden schijnt heel gezond te zijn leerde ik laatst. En dan gaat het wat emoties betreft natuurlijk niet alleen om ongenoegen/boosheid. Je kan bijvoorbeeld ook verdriet uiten. Ongegeneerd huilen (en dat niemand zich daar dan ongemakkelijk bij voelt) dat zou af en toe best opluchten. Of enorme blijheid uiten. Wat zou er gebeuren als we met z’n allen heel blij zijn en we gaan dat uiten zoals mijn eerder genoemde peuterdochter en kleuterbuurmeisje? Wat een feest zou dat zijn!

 

Waarom doen we dat eigenlijk niet?
Durven we dat niet?
Ik niet hoor.
Angst is hierbij best een dingetje. En ook een emotie op zich trouwens.
Want wat zouden ze ervan zeggen als ik boos word / ga huilen / ga schaterlachen en dansen op straat? Dan vinden ze me vast een driftkikker / een huilebalk / een dwaas… Dus ik houd me maar in, want dan vinden ze me niet raar. En ondertussen stapelen alle emoties zich op, zetten deze zich vast en voel ik me niet fijn.

 

Oke, hier zit natuurlijk ook een stuk oordelen en veroordelen aan vast, maar daar ga ik nu even niet op door. Het gaat mij meer om het feit dat we mensen zijn met emoties en dat we moeite hebben om die emoties te laten zien. Dat hoeft natuurlijk niet op straat, maar zelfs als we in ons eigen huis / bij een goede vriendin / bij onze eigen familie zijn is dat vaak lastig. We schamen ons voor onze eigen emoties. En dat is zo jammer! Want nu kunnen we na een akkefietje niet gewoon weer vrolijk verder gaan waar we gebleven waren, samen. Nee, nu wordt het een hele toestand. Met oud zeer wat boven komt, gepieker en allerlei moeilijkheden.
Wat een gedoe.

 

Verwacht nou niet dat je mij binnenkort druk emoties uitend over straat ziet gaan. Maar mocht dat nou gebeuren… dans of huil dan lekker met me mee. Ik weet zeker dat het bevrijdend zal zijn. Kijk maar naar de kinderen.

 

Hieronder kunt u ook de betreffende pagina nog downloaden
Gezondheid & Balans – Nienke – de Kantlijn nr. 13

De slak

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

slakken-blog-Homines-voetreflexologie-alblasserdamIk zat laatst te kijken naar een plaatje. Het was een plaatje van een slak. Niet dat ik nou zo dol ben op slakken… nee, bepaald niet… ze eten altijd m’n (liefdevol uit zaadjes opgekweekte) plantjes op.
Maar ik ben wel dol op plaatjes kijken. Plaatjes met mooie, inspirerende afbeeldingen.
En ja, op zo’n plaatje kan zelfs een slak inspirerend zijn. Het is maar net hoe je het vormgeeft.
Dit plaatje met de kruipende slak gaf zo goed de rustgevende traagheid van deze slak weer, dat het gewoon echt mooi was én rustgevend.

 

Aan de hand van dit plaatje bedacht ik me dat veel dingen die vanuit mijn persoonlijke beleving niet mooi zijn, (plantjesetende, slopende slak) misschien best mooi kunnen worden neergezet door iemand die er op een andere manier naar kijkt (rustgevende, mooie, trage slak).

 

Wat ik me vervolgens afvroeg was, zouden er dingen zijn in mijn eigen leven die ik op dit moment totaal niet mooi vind, maar waar ik zelf door er op een andere manier naar te kijken toch schoonheid in kan ontdekken?
Hmmm…
Tja…
Misschien het onkruid (om maar even bij m’n tuin te blijven) dat nu al zo duidelijk aanwezig is. Dat kun je gewoon opeten! Dan is het ineens wél leuk! (voor paardenbloemblad-tips: zie de Kantlijn van mei 2014)
En als het bijvoorbeeld regent, en ik echt naar buiten moet om bijvoorbeeld mijn oudste dochter naar school te brengen, dan kan ik me bedenken dat deze regenbui me een hoop werk bespaart, aangezien ik de plantjes geen water meer hoef te geven. Zo fijn, die regen! De eerder genoemde slak is het ongetwijfeld met me eens.
Of neem nou die enorme troep in die uitpuilende kast. Wat voor leuke spulletjes zal ik daarin terug kunnen vinden tijdens het opruimen, laat staan de herinneringen bij die spulletjes? En de ruimte in die kast ná het opruimen.
Oke, en dat mijn computer het even niet doet betekent dus dat ik ineens tijd heb voor andere (leukere) dingen (zoals het opruimen van m’n uitpuilende kast, ahum).

 

En deze lijn kun je uiteraard ook doorzetten naar diepere vraagstukken, zoals; hoe kijk je aan tegen de wereld, of hoe kijk je aan tegen jezelf… En mocht daar een niet-zo-mooi antwoord uit komen, is het misschien ook mogelijk om daar een positief antwoord naast te zetten? Is er ergens toch iets te ontdekken wat wel mooi is? Meestal wel gelukkig. En dat maakt een hoop goed. Zelfs al die slakken in m’n tuin!
Hieronder kunt u ook de betreffende pagina nog downloaden
Gezondheid & Balans – Nienke – de Kantlijn nr. 11.pdf

Tijd en aandacht

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

Tijd-en-aandacht-voor-jezelf-bloemenblog-Homines-voetreflexologie-alblasserdamDaar word ik altijd zo blij van, van bloemen. En dan niet alleen van het feit dat zo’n bloem een mooi kleurtje heeft, of een lekkere geur. Maar ook van het idee dat dat bloemetje ergens uit is gegroeid. Uit een bolletje, of uit een zaadje, of uit een al bestaand plantje, etc.
Gewoon dat dat mogelijk is.
‘Ja duh Nienke, dat weet toch iedereen al.’
Dat is waarschijnlijk wel zo, maar ik vind het toch leuk om even te delen dat zoiets kleins als een bloemetje al voor vrolijkheid kan zorgen. Laat staan wat een tuin vol bloemen doet!
Ja, en daar begin ik dan te dromen over m’n tuin. Wat zal ik eens gaan zaaien dit jaar… veel bloemen, dat lijkt me duidelijk. Maar wat ik minstens net zo leuk vind als bloemen in m’n tuin, is jawel, groente in m’n tuin! Ook weer uit van die hele kleine zaadjes… Hoe-Is-Het-Toch-Mogelijk!

 

Niet vanzelf

Maar die zaadjes groot laten groeien gaat niet vanzelf. Je moet er wel lief voor zijn en er vooral tijd en aandacht aan besteden. En daar gaat het wel eens mis. Niet dat ik niet lief ben hoor, ik durf gerust te beweren dat ik erg lief ben, ook voor bloemen- en plantenzaadjes. Maar die tijd en aandacht. Daar loopt het nog wel eens mis. Dan zie ik de net gekiemde plantjes al weer hangen. Of ik heb ze te lang in het kiembakje laten staan en de worteltjes zitten allemaal in elkaar vast. Of ze staan buiten hun best te doen om groot te worden en het onkruid is sneller met groeien (waar zijn m’n plantjes nou gebleven?). Nou ja, het mag duidelijk zijn, ik ben niet echt een tuinierwonder. Vooral door dat gebrek aan tijd en aandacht.

 

En dat laatste is niet alleen naar de plantjes toe een dingetje. Ook voor mezelf is tijd en aandacht erg belangrijk. En dat is waar het nu eigenlijk over gaat. Ik begin het ‘tijd en aandacht aan mezelf geven’ pas net een beetje te leren, maar vind het een moeilijke les. Tijd en aandacht aan jezelf besteden klinkt heel simpel, maar dat is het voor mij niet. En als ik goed om me heen kijk zie ik dat ik niet de enige ben. In het begin gaat het nog wel, je leent een boek bij de bibliotheek en begint erin te lezen. Of je koopt een kleurboek (heel hip tegenwoordig!) en begint te kleuren. Of je trekt je jas en je schoenen aan en gaat eens wandelen in het bos. En als je dat gedaan hebt voelt dat heel fijn. Maar dan gaat daarna het leven weer verder zoals het ging en een maand later is je boek toe aan verlenging, ben je je kleurboek kwijt en de route naar het bos ben je ‘vergeten’. Hmmm, ik zie hier een overeenkomst met de net gezaaide plantjes voor in mijn tuin. Daar begon het proces ook al vrij snel te haperen.

 

Tijd en aandacht…

Tijd en aandacht…zoals ik al zei ben ik het aan het leren. En hoewel ik het niet makkelijk vind, is het toch zeker de moeite waard. Want als ik het wél doe, voel ik me simpelweg beter. Maar hoe doe je dat dan? Het is om te beginnen handig om uit te zoeken wat je leuk vindt om te doen en dat verschilt natuurlijk per persoon. Het zoeken naar een leuke activiteit waar je energie van krijgt is trouwens al een ontdekkingsreis op zich, maar dat maakt het juist extra zinvol. En als je iets weet… doen! Met al je aandacht. En maak er steeds weer tijd voor vrij. Ik doe het nu ook. En wie weet… heb ik dan komend voorjaar hele mooie, sterke plantjes in m’n vensterbank staan en van de zomer een tuin waar ik nog meer van kan genieten dan anders!

 

Hieronder kunt u ook de betreffende pagina nog downloaden
Gezondheid & Balans – Nienke – de Kantlijn nr. 09.pdf

Je voeten vertellen

voeten-blog-Homines-voetreflexologie-alblasserdamHet is bijzonder om te zien wat voor informatie je uit een voet kunt halen. Daar sta je normaal gesproken niet zo bij stil, maar voeten vertellen in feite heel veel over een mens. Elke voet is weer anders, zoals ieder mens ook anders is. Dat maakt mijn werk in mijn praktijk voor voetreflexologie keer op keer weer interessant. De mensen die plaatsnemen in de behandelstoel hebben allemaal zeer uiteenlopende klachten. Of het nu darmklachten zijn, of migraine, of stressklachten, of menstruatieklachten, noem maar op. Voetreflexologie brengt het lichaam weer in balans en het is steeds weer indrukwekkend om te ervaren wat de behandelingen met de mensen in mijn praktijk doen.

 

Het verhaal
Nu wil je vast graag weten, wat ik aan de voeten van iemand eigenlijk allemaal kan zien. Ten eerste staan alle organen in verbinding met een bepaald reflexpunt aan de voet. Door de voet te behandelen kan hier al het een en ander uit afgeleid worden. Daarnaast laten de tenen iets zien over de energiehuishouding en het gedrag. Zo kan een kleine teen die onder een andere teen is geschoven, bijvoorbeeld op een gebrek aan zelfvertrouwen wijzen. Veel eelt kan beteken dat je een bepaalde bescherming hebt gevormd op een bepaald deel van jezelf. Maar dat is allemaal heel specifiek. De voeten vertellen dus in zekere zin wie je bent. Door rustig aan de voeten te werken, de tijd te nemen en uitgebreid met mensen te praten, worden bijzonder goede resultaten behaald.

 

De behandeling
Als je je voeten bij mij laat behandelen, mag je plaatsnemen in een fijne stoel en na een korte intake en uitleg begin ik dan alle reflexzones te behandelen (een mix van duwen en masseren). Tijdens de behandeling noteer ik de gevoelige reflexzones op een voetenkaart, zodat na een aantal behandelingen de veranderingen goed te zien zijn. Na de behandeling zult u heerlijk ontspannen weer terug naar huis gaan.

 

Nieuwsgierig geworden?
Ik ben gediplomeerd voetreflexologe en mijn behandelingen worden (deels) vergoed door diverse zorgverzekeraars. Ben je nieuwsgierig geworden en wil je het wel eens uitproberen? Maak dan gebruik van onderstaande aanbieding!

Kantlijn kortingactie Homines voetreflexologie Alblasserdam
Homines, praktijk voor voetreflexologie
Nienke Veen-van Aken
Polderstraat 21, Alblasserdam, Telefoon: 06 37 32 37 19
E-mail: nienke@homines.nu, Website: www.homines.nu

Bewust contact

Ik heb een twee maandelijkse column in het Alblasserdamse magazine de Kantlijn, uiteraard plaats ik deze ook graag op mijn website.

 

Contact-Gezondheid-en-balans-blog-Homines-voetreflexologie-alblasserdam.We hebben allemaal contacten, heel veel contacten zelfs. Familie, vrienden, kennissen, vage kennissen, bekende gezichten, nieuwe gezichten en facebookvrienden. Met allemaal hebben we contact. Met sommigen intensief doordat je bij elkaar woont en met elkaar leeft, met anderen veel minder intensief doordat je alleen heel af en toe aan diegene denkt.

 

Al die contacten maken deel uit van je leven en doen zo op hun eigen manier ook mee in je leven. Bij de ene persoon ben je daar blij mee, bij de ander … nou ja … minder blij. Er gebeurt namelijk vaak heel veel in ons leven en ook in het leven van al die contacten. Soms heb je momenten van synchronisatie, dan herken je iets in elkaar en voel je ‘contact’ en andere keren is dat niet zo. En dat is ook prima.

 

Het leuke van al die verschillende contacten is dat elk contact iets te vertellen heeft over jezelf. En dan bedoel ik niet zoals in een gesprek, waarbij de een letterlijk zegt wat ‘ie vindt van de ander. Ik bedoel dat het interessant kan zijn om eens verder na te denken over wat een bepaald persoon met je doet. Als je je bijvoorbeeld verbonden voelt met iemand, kan het leuk zijn om te bedenken waarom je je zo verbonden voelt met diegene. Heb je dezelfde interesses of heb je bijvoorbeeld beiden hetzelfde meegemaakt. Dat vertelt iets over jezelf. Zo kan het ook zijn, dat je weerstand voelt bij iemand. Hoe zou dat kunnen komen? Herken je misschien iets in de ander wat je eigenlijk niet zo leuk vindt aan jezelf? Spiegeltjes kunnen best pijnlijk zijn en onbewust weerstand oproepen. Of is het zo, dat diegene je aan een bepaalde situatie doet denken waar je je niet fijn bij voelt? Ook dit vertelt dingen over jezelf.

 

En als je dingen leert over jezelf, word je bewuster van jezelf. Dan word je bewuster van je leven en van hoe je met bepaalde situaties omgaat. Hoe voel je je, wat denk je, wat doe je …? Wat is echt belangrijk voor je en houd je daar ook rekening mee voor jezelf? Het voelen, denken en doen gaat namelijk vaak automatisch zonder dat je erbij stil staat. Hoe zou het zijn als je je ineens bewust bent van een bepaalde reactie en als je in staat bent om deze reactie los te laten?
Op deze manier kan het zo zijn dat niet alleen het contact met fijne mensen mooi is, maar dat het contact met die ene ‘lastige persoon’ plotseling heel waardevol blijkt te zijn voor je eigen zelfreflectie. En is dit contact eigenlijk gewoon ook heel mooi.

Best geinig toch?

Het gaat niet vanzelf

In het Alblasserdamse magazine ‘de Kantlijn’ schrijf ik elke twee manden een artikel. Deze publiceer ik ook graag op mijn website! 

 

 

Om meteen maar even door te gaan op de titel van deze tekst; bij niemand!

 

Nu zal je wel denken; goh Nienke, na zo’n gezellig artikel over die fijne paardenbloemen duiken we wel meteen een diep dal in he! Nou, nee hoor, dat valt reuze mee. Het is meer een ‘oh, gelukkig, ik-ben-niet-de-enige-verhaal’. Dat vinden we toch allemaal fijn… niet de enige zijn? Want dat gras bij die buren, dat lijkt natuurlijk altijd(!) veel groener. En dat huis, is altijd(!) veel schoner. En ze zijn zelf ook altijd(!) zo vrolijk en opgewekt. En het inkomen, nou, dat is ook nog eens veel hoger! En dat willen we ook graag, dat dat inkomen veel hoger is. Want dat is heel belangrijk, toch?

 

Ja toch? Offfff…

Nog maar een keer herhalen; Het gaat niet vanzelf, bij niemand!

Er is echt altijd wel iets waar iemand mee bezig is of mee worstelt. En vaak zijn dat dingen die we totaal niet van een ander verwachten. Dingen die we helemaal niet aan de buitenkant kunnen zien. Want die vrolijke buurvrouw? Die voelt zich eigenlijk vaak heel somber, ze weet het alleen erg goed te verbergen. En dat schone huis? Is alleen schoon omdat er iemand op bezoek komt (behalve bij mij, mijn huis is natuurlijk altijd schoon!) En die mensen met veeeeeel geld? Die worstelen net zo hard als ieder ander. En dan dat mooie gras bij de buurman, weet je hoe veel werk dat is, gras onderhouden… pfff.

 

Iedereen heeft wel iets wat er aan de hand is en iedereen heeft daar ook nog eens een oordeel bij. Het zou zo fijn zijn om in staat te zijn alle oordelen los te laten en alles te laten zijn zoals het is. In acceptatie, in eerlijkheid en oprechtheid, in vriendelijkheid en in warmte. Voor onszelf en voor elkaar. Een vriendelijk woord, een glimlach, een handje hulp, of gewoon even luisteren naar de ander, zonder oordeel. Wat zou er dan gebeuren?

En ja, ook ik betrap mezelf nog regelmatig op oordelen. Is het niet naar een ander dan is het wel naar mezelf, och ja, vooral naar mezelf, daar ben ik heel erg goed in helaas. Maar het fijne is dat ik me daar steeds bewuster van ben en dat ik nu ook begin te ervaren wat een bevrijding het is om deze oordelen los te laten. Echt. Probeer het maar eens. Dan is hetgeen we allemaal denken te weten (lees: (ver)oordelen) ineens totaal onbelangrijk. En dat geeft ruimte, rust en ontspanning. Dat gun je toch al je buren! Zelfs die ene met dat hele groene gras.

Contact

Nienke Veen-van Aken
Polderstraat 21
Alblasserdam
Telefoon: 06 37 32 37 19
E-mail: nienke@homines.nu

Cadeaubon bestellen
Beroepslid