Gezondheid en balans

Rust en ademhaling

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Rust en ademhaling”. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

 

Ik werd vanochtend wakker en na enig verward afvragen welke dag het vandaag zou zijn, kwam ik tot de eindconclusie dat het weekend was. Ik had zowaar een heuse vrije dag voor me! Juichend sprong ik uit bed, deed een rondedansje in mijn pyjama door het huis en begon aan een hele berg klusjes, die ik al heel lang wilde doen … maar-niet-heus. Ik zou willen dat het zo gegaan was. De meeste Alblasserdammers weten ondertussen best een hoop over de gang van zaken hier in huize Veen. En het scenario dat ik zojuist voorschotelde, wijkt ietsiepietsie af van hoe het er in werkelijkheid aan toeging. Eerst tilde ik mijn hoofd op. Dat een hoofd zó zwaar kan zijn! Snel weer liggen! Oh nee hè, ik moet plassen, echt heel nodig. Toch maar uit bed, naar de wc en naar beneden gestrompeld. Thee, ontbijten, nog een keer thee, douchen, aankleden, weer thee, lunchen … het belooft een zeer nuttig bestede dag te worden! Nee, niet dus.

 

Alhoewel … Ik heb me wel eens laten vertellen dat rust (lees: luiheid) op zijn tijd heel belangrijk is. We hebben het druk en gaan als een sneltrein steeds maar door. Maar ook een sneltrein moet wel eens stoppen. Net als wij. Ons lichaam en onze geest hebben rust nodig om te herstellen van alles wat we dagelijks te verwerken krijgen. En in drukke perioden komen we weinig aan die noodzakelijke herstel-rust toe. Vandaar dat een dagje lui-op-de-bank-hangen-met-veel kopjes-thee zeer gezond kan zijn! Even niets hoeven, even resetten. Ik voel me na zo’n dagje altijd weer een heel stuk beter dan ervoor.

 

Oké, nu lijkt het net of ik heel vaak bank-hang-dagjes heb. Ik zal even nuanceren. Ik weet dat het realiseren van een hele dag vrije tijd haast geen doen is voor velen van ons. Ook voor mij niet. We hebben kinderen om voor te zorgen, we moeten werken en studeren, we hebben kippen te voeren, een konijnenhok om te verschonen, er zit geen brood meer in de vriezer en er moet nodig een stofzuiger door het huis gehaald worden. En oh ja, wat eten we vanavond eigenlijk? Een hele dag nietshoeven-doen lijkt een utopie! Toch plan ik zo’n dagje af en toe in. Soms komt er alsnog niets van terecht (als een van de kinderen ziek wordt of zo, je zal het net zien), maar het is allicht te proberen. En stel nou dat het wél lukt! Dan is dat zó heerlijk! Ik kan het iedereen aanraden.

 

Waarschijnlijk zijn er genoeg mensen die zo’n druk leven hebben, dat het plannen van zo’n vrije dag echt echt echt on-mo-ge-lijk is. Dat het gewoon echt echt echt niet kan. Dan heb je altijd nog de één-minuuts-meditaties om toch een momentje van rust-en-herstel te pakken. Kijk, daar verlies je geen tijd mee, want dat kan gewoon als je op de wc zit (dat moet je toch). Of in de rij voor de kassa. Of bij het schoolplein als de kinderen bijna uit school komen. Een korte meditatie van een minuut kan je net weer even tot rust brengen, waardoor je de drukte van de dag beter aankan. Het enige wat je hoeft te doen is gedurende een minuut je focussen op je ademhaling. Het is belangrijk dat je dit doet zónder oordeel. Dus niet boos worden op jezelf als je te snel ademhaalt of als je je hooguit één ademhaling kan concentreren, voordat je weer aan andere dingen denkt. Zodra je jezelf hierop betrapt, verleg je je aandacht rustig weer naar het ademhalen. Voor een minuutje is dit best te doen toch? Zelfs als je het heel druk hebt!

Jammie

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Snoepgoed”. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

 

Het zit er al een tijdje aan te komen, direct na de zomervakantie is het in diverse winkels al te zien. Ik probeer de verleiding, om alvast het een en ander in huis te halen, altijd zo lang mogelijk uit te stellen. Maar het ziet er allemaal zo lekker uit! En zeker als de eerste herfstblaadjes beginnen te vallen, als de vensterbank vol ligt met kastanjes en de donkere avonden vragen om gezellig kaarslicht, krijg ik er toch echt weer zin in. ‘Nee Nienke, beheers je! Pas als de Goedheiligman is gearriveerd, schaffen we hier pepernoten, (chocolade)kruidnootjes, schuimpjes en noem-maarop aan!’ Dat denk ik altijd eerst. Heel soms lukt het me, dan ben ik best wel trots op mezelf. Het feit dat ik dan trots ben op mezelf geeft al aan dat heel de uitstel-missie meestal hopeloos mislukt.

 

Zo ook dit jaar en het was nog geeneens herfstvakantie! Waar het misging? Nou, ergens tussen de chocoladeletters en de kruidnootjes. Toen ik trek had en mijn jongste dochter me met een vragende/smekende blik aankeek en terwijl we toch even bleven staan voor al dat lekkers. ‘Een klein zakje hoor!’, zei ik nog. Haha, alsof dat nog wat uitmaakte … Eenmaal overstag is er niets meer aan te doen, ik ken mezelf daar goed genoeg voor.

 

Toch laat het me niet helemaal los. Voeding is een prachtig onderwerp dat me al heel wat jaren bezighoudt. Soms wat meer en soms wat minder, maar ik weet ondertussen best wel wat gezond is en wat niet. Ook weet ik wat ongezonde voeding met mijn lichaam doet. Ik bedoel daarmee niet alleen dat mijn verschijning dan in volume toeneemt, maar ook op gebied van cellen en organen gaat er dan het een en ander niet zo goed. Onze cellen hebben namelijk voedingsstoffen nodig en proberen afvalstoffen af te voeren. Een groot gedeelte van wat we snoepen, bestaat uit afval voor onze cellen en geven dus geen voeding, maar eerder een belasting! Tja, en wie heeft er nou geen hekel aan belasting! En geestelijk heeft dat alles ook nog eens behoorlijk invloed. Na een flink stuk speculaas stijgt mijn suikerspiegel nogal rap en daar word ik vervolgens doodmoe en heel chagrijnig van. Om maar iets te noemen.

 

Het is nu dus hoog tijd voor een nieuw eetproject. Het vol-voedingsstoffen-de-feestdagen-door-project! Ik krijg er gelijk  zin in! De uitdaging zit ‘m niet in weinig snoepen, maar in veel gezonde voedingsstoffen naar binnen zien te werken. En met goed vullende maaltijden heb ik veel minder trek in tussendoortjes (lees: pepernoten, chocoladeletters en marsepein). Daarnaast zijn (onder andere) kruidnootjes en taaitaai ook in suikervrije varianten te verkrijgen, voor de ik-heb-toch-een- beetje-trek-momentjes. Of nog beter; er zijn vele recepten te vinden over suikervrij sintsnoepgoed. Gezellig bakken zonder schuldgevoel!

 

En vervolgens het kerstsnoepgoed. Want dat hebben dan ook nog eens. We hebben de stapels chocoladeletters nog lang niet op en de kerstboom staat al klaar. Met kerstkransjes en chocoladekerstballen erin. En na de Kerst komt al heel snel oud-en-nieuw … oliebollen, appelbeignets … hmmmm, ik krijg trek! Gelukkig weet ik wat me te doen staat, ik laat het snoepgoed niet de overhand nemen, maar kies ervoor om mijn lichaam te voeden. En het lekkers dat er dan nog bij past, daar geniet ik dan heerlijk en bewust van!

Blij zijn

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Blijheid”. Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

 

Waar word je blij van? Dat vroeg iemand me laatst. Dat is een heel interessante en belangrijke vraag! Er zijn veel dingen om blij van te worden en er is ook veel om niet-zo-blij van te worden. Ik zal een helder voorbeeld nemen … Een ijsje eten is iets om heel blij van te worden (althans, ík kan daar heel blij van worden), maar als ik er teveel neem (twee ongeveer), dan zie ik het getal op de weegschaal omhoog gaan en daar word ik dan weer niet zo blij van. Dus tja, welke blij kies ik dan? Altijd een dilemma. Of neem nou bijvoorbeeld sporten-in-de-sportschool. Ik word heel blij van sterk en fit zijn, maar het hele proces daarnaartoe … Nou ja, laat ik (liever lui dan moe) zeggen dat ik daar dan weer niet zo heel blij van word.

 

Gelukkig heb ik persoonlijk heel veel om blij van te worden. Ik heb de allerliefste man die er bestaat, ik heb fantastische kinderen, ik heb ouders (én schoonouders) die van me houden en me altijd bij alles steunen en ik heb vriendinnen die dit ook doen. Daar ben ik zó dankbaar voor! En daar word ik heel blij van. Dan heb ik buiten dat ook nog vele lieve, leuke mensen om me heen die mijn dagelijkse leven heel gezellig maken. Ook heb ik een fijn huis, grappige dieren en een tuin waarin ik me nooit hoef te vervelen. Ik heb een goedlopende praktijk, met allemaal leuke klanten die me steeds weer verrassen. Wow, wat heb ik het getroffen met dit alles!

 

Uiteraard zijn er ondanks alle bovenstaande blijheids-factoren ook wel eens momentjes dat ik niet zo blij ben. Er zit heus wel eens iets tegen, er is heus wel eens iets wat ik niet leuk, of lastig, of zelfs heel stom vind. Neem nou de regen die vier dagen duurde (blech). Of als er iemand ziek is (oh nee). Of als ik zelf ziek ben (heel zielig). Of als ik heel hard mijn teen stoot (auw!). Of als heel de keuken vol zit met fruitvliegjes (bah). Of als de WiFi uitvalt (nee!!). Nou ja, dat soort dingen dus. Je kent het wel. Het gebeurt me ook wel eens dat ik een heuse baaldag/rotdag/deze-dag-moet-zosnel-mogelijk-voorbij-zijn-dag heb. Op zulke dagen ga ik aan alles twijfelen. Doe ik het wel goed? Moet er misschien iets anders? Ben ik wel op de goede weg? Etc., etc.

 

Deze twijfels zijn niet zo leuk, maar ze zijn wél heel belangrijk. Op dit soort momenten evalueer je namelijk hoe dingen anders/beter/fijner kunnen. Je denkt erover na, je praat erover, je denkt en praat nog wat meer en langzaamaan word je duidelijk wat je te doen staat (of wat je beter niet kan doen). En dat kan leiden tot nieuwe keuzes, waar je dan weer jawel … blijer van wordt!

 

Het hele proces maakt je bewuster van jezelf en bewuster van je leven. Je leert beter voor jezelf te zorgen en verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen keuzes. Dus ik geniet van dat ene ijsje en houd het bij die ene, ik beweeg voldoende op manieren die bij me passen en ik geniet heel bewust van de dingen die me blij maken.

Tuinperikelen

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Tuinperikelen”.Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 


Mijn tuin is een veelzijdige plek. De ene dag staat het vol bloemen, de andere dag hebben de kippen alles gesloopt. De ene dag is het netjes aangeveegd, de andere dag hebben de kippen alles over het pad heen gespit. De ene dag geniet ik van de gehele verzorging van tuin en kippen en de andere dag zucht ik van het vele werk. Zeker sinds onze kippen hun hok delen met zeven eendenkuikens. Nou ja kuikens, binnen de kortste keren zijn het volgroeide eenden geworden. Probeer die maar eens in bad te stoppen! Eenden zijn leuk. En schattig. En grappig. Maar een zóói dat ze maken! Niet normaal! Daar moet ik af en toe even heel diep van zuchten.

 

Ik heb ook nog een voortuin. Zo’n voortuin waar je nooit aan toekomt. Zo een met altijd te veel onkruid, waar het gras te hoog staat en de heg niet gesnoeid is. Binnenkort laten we onze voortuin opknappen, waardoor ik er nu al helemáál geen tijd in ga steken. En wat verbaast me nu zo. M’n ongemaaide grasveldje is uitgegroeid tot een wilde bloementuin. Ik vind ’m eerlijk gezegd mooier dan ooit! Dus ‘er’ niets aan doen, is soms gewoon de beste oplossing en dat vond ik nou zo’n openbaring!
Soms is het dus gewoon oké om dingen op zijn beloop te laten en af te wachten wat eruit komt. Soms geeft dat zelfs het beste resultaat. En aangezien ik af en toe zo moet zuchten van alle klusjes hier, vroeg ik me natuurlijk meteen af waarbij ik dat nog meer zou kunnen doen.

 

In feite is ‘er’ even niets aan doen gewoon hetzelfde als ‘loslaten’. Oh ja, dat weer. Loslaten. Dat ene dat zo simpel klinkt en tegelijkertijd een van de moeilijkste dingen is dat er bestaat. Zeker wat belangrijke dingen betreft, zoals je kinderen, je partner, je werk, studie, noem maar op. De voortuin loslaten was echter héél gemakkelijk. Die staat duidelijk ergens onderaan mijn belangrijke-dingen-ranglijst. Misschien zijn er nog wel meer niet-zo-heel-belangrijke dingen die ik kan loslaten. Misschien wel, al kan ik toch niet zo goed bedenken wat dan precies. Laat ik het dan maar omdraaien en me afvragen wat nou wél belangrijk is. Dan komt bij mij toch altijd dat spreekwoord weer naar boven: als je gezond bent wil je wel 1000 dingen, als je ziek bent wil je maar 1 ding. Dat relativeert enorm. Er zijn maar een paar dingen echt heel belangrijk en de rest is bijzaak. Het is maar net de waarde die je er zelf aan geeft. Is het echt het allerbelangrijkste-op-de-hele-wereld dat mijn huis netjes en schoon is? Euhhmmm, nee. Hoogstens gewoon prettig. En is het allerbelangrijkste-op-de-hele-wereld het feit dat ik allemaal tienen haal op school? Nou nee dus, zonder tienen kom ik er ook heus wel. Dan is vast het allerbelangrijkst-op-de-hele-wereld dat ik niets vergeet mee te nemen als we op vakantie gaan! Oh nee, ook al niet het allerbelangrijkst.

 

Heerlijk om even zo te relativeren. Dat is ook loslaten, want je hoeft je ineens veel minder druk te maken over niet-zo-belangrijke dingen, zoals of het kippen/eendenhok wel perfect schoon is. Waar een ongemaaid grasveld al niet goed voor is!

Stress

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Stress” Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

Over het algemeen probeer ik dingen rustig aan te doen. Alles op z’n tijd, kalm aan, vooral niet stressen, want dat heeft geen zin. Dat is ook niet goed voor je gezondheid trouwens. Op zich klinkt dat best fijn, al die kalmte. Op zich is dat ook best fijn. Alleen meestal lukt het niet. Meestal is het toch drukker dan ik van tevoren had bedacht. Zo komt het regelmatig voor dat ik iets verkeerd heb ingeschat: ‘Ach, dat huiswerk, heb ik zó gedaan …’ en daar doe ik dan een week over … Of: ‘Wow, ik heb de héle ochtend de tijd om mijn huis eens goed schoon te maken …’ en dat ik me dan aan het einde van de ochtend afvraag hoe anderen dat doen, want ik heb alleen nog maar opgeruimd (en allerlei andere vage klusjes gedaan)! Of: ‘Wat een lekker weertje is het vandaag, ik ga onkruid wieden!’ en dat ik na twee onkruidjes de buurvrouw zie, waar ik dan heel graag een kletspraatje mee maak en, nou ja, het onkruid staat er nog steeds … Tja, het schiet niet echt op dan. En mijn lijstje met wat-ik-allemaal-nog-wil-doen wordt steeds langer. En al plan ik rustige dagen (want ik wéét dat dat belangrijk is voor me), er blijft altijd iets onrustigs in me. En die onrust, dat is stress. En stress, dat schreef ik net ook al, dat is niet goed voor je.

 

Bij stress komen onder andere de hormonen adrenaline, noradrenaline en cortisol vrij. Deze hormonen kunnen heel nuttig zijn, want stel dat je in een noodsituatie terecht komt (whaaaa, een beer!) dan zorgen deze hormonen ervoor dat je doet wat er moet gebeuren (vechten of vluchten). Er is pas sprake van een probleem, als je continu onder stress staat. Dat is een grote belasting voor je lichaam, want je lichaam kan dan niet goed herstellen tussendoor. Je weerstand gaat ervan omlaag en je wordt dan sneller ziek. Best vervelend. De meeste volwassenen kennen de stress symptomen wel. We weten ook dat, als de stress te lang doorgaat, we een burn-out kunnen ontwikkelen. Heel vervelend! Wat ik laatst tijdens mijn opleiding hoorde, was dat tegenwoordig burn-outs niet alleen bij volwassenen voorkomen, maar zelfs bij kinderen van 6 à 7 jaar. Dat vond ik persoonlijk ronduit schokkend. We leven in een snelle, prestatiegerichte wereld en hoewel daar ongetwijfeld goede kanten aan zitten, blijkt dat lang niet voor iedereen goed uit te pakken. Steeds meer volwassenen en nu ook kinderen hebben behoefte aan meer rust. Aan hersteltijd, aan even niets-doen-tijd, aan tijd om weer even tot jezelf te komen. Ik ook, mijn kinderen ook, en zelfs manlief moet toch bekennen dat wat rust op z’n tijd heel nodig is.

 

De uitdaging zit ‘m in mijn ondertussen zeer lange to-do lijst. Ik krijg deze niet af door alleen nog maar te relaxen. Hoe kan ik hier dus anders mee omgaan? Dat ik me niet zo stressig hoef te voelen? Ik hoorde laatst een inspirerend persoon hierover spreken. Hij zei dat je al heel veel stress wegneemt door jezelf niet te richten op het resultaat van wat je aan het doen bent, maar op het proces van wat je aan het doen bent! Oké, lange zin, maar het klinkt heel logisch. Als je dus de druk van de prestatie afhaalt en je alleen richt op de activiteit, geeft dat een heel ander gevoel en veel minder stress. Dus ik denk niet aan wat ik allemaal nog moet leren voor mijn volgende schooldag, nee, ik ga gewoon genieten van het leerproces. En als ik van plan ben om mijn huis te poetsen, dan zorg ik dat ik het naar mijn zin heb tijdens het opruimen en wie weet, maak ik nog wat schoon ook! En als ik na twee gewiede onkruidjes gezellig sta te kletsen met de buurvrouw, dan is dat gewoon prima en geniet ik van het contact. En m’n lijst? Wat zal ik ervan genieten om die in de prullenbak te gooien!

de Grote Mensen School

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “de Grote Mensen School” Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

Sinds januari ga ik weer naar school. Jaja, naar de ‘grotemensenschool’, aldus mijn jongste dochter. Ze vindt het maar gek, een mama die naar school gaat. En mijn oudste leeft met me mee, omdat ik zo veel huiswerk moet maken. ‘Arme mama, moet je nou alweer leren?’ Lief hoor, al die betrokkenheid! Het is gelukkig wel zo dat ik heel graag naar deze school ga. Dat komt natuurlijk omdat ik deze opleiding geheel zelf heb uitgekozen. En daardoor ben ik zeer gemotiveerd om ontzettend mijn best te doen. Als je gemotiveerd bent, dan kost alles ineens veel minder moeite. Dan is het geen probleem om ’s avonds, na een drukke dag, nog even de studieboeken in te duiken. Leuk!

 

Wat motivatie betreft heb ik ook al heel wat minder succesvolle situaties achter de rug. Neem nou bijvoorbeeld sporten … ik zal je de details besparen, maar geloof me, ik ben echt nog nóóit gemotiveerd geweest om te sporten. Fitness (ga je van zweten), zwemmen (daar word je nat van), hardlopen (pfff … vermoeiend), wandelen (zo ongezellig in je uppie), schaatsen (oke, dat was leuk, maar ik durf niet over te stappen) en zelfs de supergoede yoga van mijn lieve mede-columniste Majanka heb ik niet volgehouden (ben zo stijf als een plank).

 

Wat motivatie betreft zijn er ook al heel wat goede voornemens gesneuveld. Ik zal er als voorbeeld enkele noemen. De eerste lijkt me duidelijk: sporten! Da’s dus niet gelukt. Maar ook het ‘geen suiker meer eten’, en het ‘vanaf nu mijn huis écht opgeruimd houden’, en het ‘vaker mijn ramen zemen’ zijn allemaal gesneuveld. De motivatie was ver te zoeken. Gelukkig is dat allemaal helemaal niet erg. Soms (of eigenlijk vaak) moet je nou eenmaal iets loslaten dat op dat moment niet bij je past. En daar ben ik dus heel goed in … dat lijkt me duidelijk.

 

Maar soms gebeurt het wel eens dat je wordt geraakt door iets of iemand. Dat iemand iets zegt wat je aan het denken zet. Of dat je ergens iets leest wat je raakt. En dat je dan ineens écht begrijpt waarom iets belangrijk is. Dát is het moment dat je gemotiveerd raakt om iets te doen. Zo was er tijdens mijn eerste lesdag een docente die het een en ander uitlegde over de werking van het menselijk lichaam en ons afweersysteem. Ze vertelde dat ons afweersysteem elke dag wel 100 tot 120 verschillende virussen te verwerken krijgt, waarvan 20 tot 30 nieuwe. Dat betekent dat ons lichaam elke dag weer opnieuw heel hard moet werken om ons niet ziek te laten worden. En dat vond ik nou zó ontzettend knap! En toen zag ik in gedachten al die afweercellen hun best voor mij doen, terwijl ik er eigenlijk helemaal niet zo lief voor was. Ach, da’s nou toch ook wat! Wat oneerlijk! Dat kan veel beter! Ik was meteen heel gemotiveerd om een stuk beter voor mijn lichaam te gaan zorgen. En weet je, nu kost het me totaal geen moeite. Ik eet een stuk gezonder dan voorheen en ben blij dat ik dat voor mezelf (en mijn afweersysteem) kan doen.

 

Ik kan niet wachten tot de les over spieren en lichaamsbeweging. Op dat vlak kan ik nog wél wat meer motivatie gebruiken!

Warmte

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Warmte” Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

 

Het is wintertijd. Tijd om wat warmte aan onszelf toe te voegen. Ik, als doorgewinterde koukleum, vind dat altijd een erg belangrijk onderdeel van dit seizoen. Warme sokken, warme vesten, dikke dekbedden, warme pyjama’s, winterlaarzen, winterjas en natuurlijk een flinke voorraad warme chocolademelk, erg belangrijk!

 

Ook het puntje huisisolatie staat altijd hoog op de agenda in deze tijd. Met een huis van ruim honderd jaar oud is dat ook echt wel een dingetje. Elk jaar bedenkt manlief iets nieuws om te isoleren. Dit jaar hebben we dikkere gordijnen toege voegd en ik moet zeggen, dat helpt erg goed, blijdschap alom! Je ziet het al, ik zit er warmpjes bij deze winter.

 

Het is met al die winterse voorbereidingen en ook nog die isolatie, binnen een stuk warmer dan buiten. En dat is heel fijn, maar er zit ook een keerzijde aan. Ik zit namelijk veel liever lekker warm te zijn binnen, dan dat ik naar buiten ga. Brrrr. Veel te koud wat mij betreft! Maar het is juist zo belangrijk om elke dag een poosje buiten te zijn. Wat nu!? Ik heb lang nagedacht over een warme oplossing, maar verder dan een vakantie naar verre (warme!) oorden kwam ik niet. En voor die oplossing moet je bankrekening er trouwens ook een stuk warmer bijstaan dan die van mij. Maar
dat terzijde.

 

Nou ja, al met al kwam ik maar tot één conclusie: ik moet gewoon even flink zijn. Tja, het is niet anders. Ik zou natuurlijk wel de drempel om naar buiten te gaan, kunnen verlagen. En dan bedoel ik niet de daadwerkelijke deurdrempel en ook niet de drempels op de weg, waar je hinderlijk (veel te) hard overheen kan stuiteren. Ik bedoel de spreekwoordelijke drempel, waar je wel eens overheen moet als je ergens tegenop ziet. Er zijn wel vaker drempels. Iedereen ervaart wel eens drempels. Bijvoorbeeld als je naar de dokter moet voor het een of ander, of als je een hele berg administratie moet wegwerken, of als je iets nieuws voor het eerst moet gaan doen, of als je op de fiets moet door de storm en regen. Drempels dus.

 

Gelukkig had ik met mijn winterse voorbereidingen wel al een warme winterjas en winterlaarzen klaargezet (drempelverlagend), dus zó koud is het nou ook weer niet. En als ik dan ook nog zorg dat ik buiten flink in beweging ben (lees: heel gezond bezig ben!), dan krijg ik het snel genoeg warm. Beweging is er in sommige winters in diverse vormen. Van wandelen door een winterse omgeving (dorp of polder), tot sneeuwballen gooien met de kinderen (of met de buren) en met een beetje geluk kunnen we schaatsen. Al is voorzichtig over het ijs schuifelen natuurlijk ook een prima optie. Leuke dingen doen zijn enorme drempelverlagers! En het is ook nog gezelliger als we met z’n allen buiten aan het wandelen/sneeuwballen gooien/schaatsen/schuifelen zijn. En eenmaal weer thuis, in m’n fijne warme huis, kan ik mezelf belonen met een kop warme chocolademelk. Ach, die
winterse kou is eigenlijk zo gek nog niet!

Iets met een ezel en een steen

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Iets met een ezel en een steen” Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

gezondheid-en-balans-column-homines-voetreflexologie-alblasserdam-ezel-steen

Betrapt

Laatst betrapte ik mezelf ergens op. Nu is het zo dat ik mezelf regelmatig op dingen betrap, bijvoorbeeld op iets te veel hagelslag op m’n brood doen (oeps!), of op kruidnootjes snoepen vlak voor het eten (ooooh foei!), of op wéér niet gaan wandelen (tja), of…. nou ja, dat soort dingen dus. Je weet dat je het eigenlijk anders zou moeten doen, maar de wilskracht is ver te zoeken. Dat dus. Waar ik mezelf laatst op betrapte, was toch iets anders. Ik betrapte mezelf op het herhalen van een oud patroon. Geen patroon waarmee je een leuk jurkje kunt naaien op je naaimachine, dat bedoel ik niet, maar een gedragspatroon. Iets wat ik steeds weer doe, terwijl ik het mezelf al een stuk of tienduizendmiljoen keer heb afgeleerd. Ze zeggen dan spreekwoordelijk iets over een ezel en een steen… Nou, ik ben dus geen ezel, want ik stoot mezelf wel tienduizendmiljoen keer tegen dezelfde steen!

Vergeten

Het begon ermee dat ik goed in m’n vel zat, blij, gelukkig, veel energie, hopelijk ken je dat gevoel. Ik had ook lekker veel te doen, dus daar begon ik enthousiast mee. En ik ging ermee door, want het ging zo lekker. En toen m’n thee koud was geworden, omdat ik was vergeten het op te drinken, ging ik nog steeds door, want het ging nog steeds best goed. En toen ik ‘s avonds moe was en veel dorst had, was ik me nog van geen kwaad bewust. De volgende dag ging ik dus weer door zoals ik begonnen was en dat heb ik nog best een poosje zo volgehouden. Tot ik plotseling erg moe was. Niet een beetje moe… nee, heel moe. Ik kon echt niet meer. En toen pas wist ik het, ik was het weer he-le-maal vergeten. Rusten tussen je klusjes door is heel belangrijk! Dat heb ik al vaak ondervonden (zie hier het patroon) en toch deed ik het weer. Oh wat suf! Gelukkig herinnerde ik me toen wel meteen dat niet alleen op tijd rusten belangrijk is, maar ook ‘lief zijn voor jezelf’ iets is om niet te vergeten. Zo kwam het dat ik mezelf niet boos en bestraffend toesprak, maar dat ik even niets meer hoefde van mezelf en lekker thee ging drinken en boekjes lezen. Gelukkig was ik snel weer fit en blij, maar het zette me wel aan het denken.

Patronen

Er kunnen namelijk nog veel meer patronen zijn waar je aan vast zit. Vaak zonder dat je het merkt! Misschien probeer je alles onder controle te houden, zelfs de dingen die je niet in de hand hebt. Of misschien probeer je je aan bepaalde personen vast te houden, terwijl het beter voor je zou zijn om ze los te laten. Of misschien ben je wel heel streng voor jezelf terwijl wat liefde en zachtheid veel fijner is. Zo is er waarschijnlijk voor iedereen wel wat te bedenken.

Bewuster

Ik moest denken aan een spreuk die hierop ook van toepassing is: ‘Als je doet wat je altijd hebt gedaan, dan krijg je wat je altijd hebt gekregen.’ Ja, best logisch eigenlijk. En toch tegelijkertijd best lastig, want probeer iets wat je altijd hebt gedaan maar eens anders te gaan doen. Daarvoor moet iemand zoals ik toch eerst tienduizendmiljoen keer tegen dezelfde steen stoten! Maar eerlijk is eerlijk, het is het toch steeds weer waard om bij wijze van spreken steeds mijn teen te stoten en daarna weer wat bewuster in het leven te staan. Want dat maakt het leven steeds fijner en dat wil toch iedereen? Ook een ezel!

Hieronder kunt u de betreffende pagina ook nog downloaden
gezondheid-en-balans-nienke-de-kantlijn-nr-27

Apetrots

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Iets met een ezel en een steen” Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

gezondheid-en-balans-column-homines-voetreflexologie-alblasserdam-apetrots

 

Ik ben zó trots! Ja, echt ongegeneerd, ongelofelijk, enorm trots.

Op wie? Nou op mezelf natuurlijk! …

Heel trots

Ehhhmmm, echt!? Nee, niet echt. Al zou dat misschien wel een goed idee zijn. Ik ben zo trots op mijn gezin. Op mijn man, die kort geleden zijn diploma heeft behaald. Op mijn oudste dochter, die zo’n lieve, slimme, leuke schat is. En op mijn jongste dochter, die elke dag zo vrolijk en enthousiast de school in huppelt.

Ja, heel trots dus. Dat is duidelijk. Heel Alblasserdam mag het weten.

Trots op mezelf

Ik wil nog even doorgaan over dat trots zijn op mezelf. Ik heb dat van nature niet zo, dat ik trots ben op mezelf. Ik doe gewoon mijn ding en vind vooral dat ik een hele hoop niet goed (genoeg) doe. Ik ben vooral kritisch op mezelf en niet echt trots. Het is naar mijn idee veel gemakkelijker om trots te zijn op iemand anders, dan om trots te zijn op mezelf. Maar als ik er goed over nadenk, dan zie ik heus wel dat ik ook gewoon hartstikke mijn best doe om alles op rolletjes te laten lopen. Om lief te zijn voor iedereen en om een goed leven te leven. Daar zou ik toch best trots op mogen zijn. Ook weet ik zeker dat er heus wel mensen in mijn directe omgeving zijn, die heel trots zijn op mij en die vinden dat ik het fantastisch doe allemaal. En op het moment dat ze dat tegen me zeggen, dan ben ik superblij, want ik vind het heel leuk om te horen dat ik iets goed gedaan heb. Dat geeft op zo’n moment een heel positief gevoel over mezelf. En ik vermoed dat ik daar niet de enige in ben.

Zelfvertrouwen

Dit heeft gedeeltelijk te maken met een stukje zelfvertrouwen, want hoe meer zelfvertrouwen je hebt, hoe minder behoefte er is aan complimentjes (en vooral bevestiging) van een ander en hoe trotser je vanzelf al bent op jezelf, omdat je vanuit jezelf al weet dat je het goed hebt gedaan. Maar dit gaat vooral ook over een stukje vriendelijkheid. Het is toch ook gewoon heel aardig om iets leuks tegen iemand te zeggen? Het is leuk om te doen, want je maakt iemand blij. En het is leuk als iemand het bij jou doet, want je voelt je … nou ja… blij!

Aardigs

De wereld waarin we leven, kan best wat blijheid gebruiken. We mogen best met elkaar wat trotser op onszelf zijn, omdat we zo goed ons best doen. Ieder op zijn of haar eigen manier. En als we nou af en toe (of gewoon heel vaak) iets aardigs tegen elkaar zeggen, dan voeden we die blijheid en elkaars zelfvertrouwen. Dan voelen we ons fijner en meer verbonden met onszelf én met de ander.

 

Dus als je me de volgende keer in de winkel tegenkomt, mag je best zeggen: ‘Wat een leuk stukje heb je weer geschreven!’ 🙂

 

Hieronder kunt u de betreffende pagina ook nog downloaden
gezondheid-en-balans-nienke-de-kantlijn-nr-25

Tijd enzo

Elke twee maanden schrijf ik voor het Alblasserdamse magazine “de Kantlijn” een artikel/column met als thema Gezondheid en Balans. Deze maand over “Tijd enzo” Uiteraard deel ik mijn bijdrage ook graag hier.

Gezondheid en Balans column de Kantlijn Editie 23 - Kopje theeHet was kort geleden feest bij mij thuis, want mijn jongste dochter werd vier jaar. En vier jaar… nou, dat is wel heel wat! Niet alleen voor mijn grootgroeiende kleine meisje, maar ook voor haar moeder. Ja, ik dus. De afgelopen vier jaar zijn voorbij gevlogen (waar is die babytijd gebleven?) en zoals ik bij mijn oudste dochter al heb gezien, gaan de komende jaren ook voorbijvliegen. De komende schooljaren, want ja, vier jaar en dus naar school. Ze is eerst wezen wennen, nou, dat was voor mij net zo wennen als voor haar. Het welbekende loslaten was bij de oudste erg moeilijk, maar bij de jongste gewoon weer net zo moeilijk. Dat went dus niet echt. En dan zit je thuis in je uppie een kopje thee te drinken in de oorverdovende stilte om vervolgens tot de conclusie te komen dat het best lekker rustig is.

 

Oei schuldgevoel!
Ik hoor nu mijn kleintje toch vreselijk te missen?
Ik hoor nu toch heel verdrietig te zijn dat zij daar is en ik hier?
Het hoort toch zo te zijn dat ik me nu vreselijk ongelukkig voel?

Trots

Hmmm, nou, het is niet dat ik haar niet mis, maar ik voel me eigenlijk vooral heel trots en blij. Trots dat mijn beide meisjes zo leuk zijn en zo groot worden en blij dat ik wat tijd en ruimte voor mezelf krijg. Want hoe superdol ik ook ben op mijn kinderen, ik ben naast moeder ook nog gewoon Nienke. En die laatste heeft behoefte aan tijd voor zichzelf. Of die tijd nou bestaat uit kopjes thee drinken of boeken lezen. Uit tuinieren of m’n huis opruimen. Uit columns schrijven of werken in mijn praktijk. Dat maakt niet uit. Het is namelijk míjn tijd!

Dat klinkt nu wel heel leuk, tijd invullen zoals je dat zelf wilt. Maar om dat te kunnen doen moet je wel weten wát je leuk vindt om te doen. En ik moet eerlijk bekennen dat toen ik ging bedenken wat ik allemaal eens zou kunnen doen, ik echt geen flauw idee had. Ik besefte ineens dat ik mezelf ergens onderweg een beetje was kwijtgeraakt. Ik deed vooral wat ik dacht dat er van me verwacht werd. Dat is niet zo heel erg, zolang het een tijdelijke situatie is. Soms is het gewoon wat druk allemaal. Maar het is wél belangrijk om daar op een bepaald moment bij stil te staan. Wie ben ik nou eigenlijk? Wat wil ik en wat vind ik nou eigenlijk echt leuk? Wat zou ik willen doen als ik met niemand rekening hoefde te houden? Sommige mensen weten dat heel goed van zichzelf, maar lang niet iedereen.

Behoeftes

Veel mensen voegen hun leven naar de behoeften van andere mensen om zich heen. Of naar een bepaald beeld dat ze hebben van wat er van ze wordt verwacht. Dan is het nog maar zeer de vraag of dat werkelijk wordt verwacht. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Het is in elk geval erg interessant om eens stil te staan bij de invulling van je leven.
De invulling van je werk en de invulling van je vrije tijd. Dat heb ik ook gedaan en daardoor kan ik heel bewust de tijd en ruimte die ik nu heb, invullen op mijn eigen manier. Nou ja, als er niets tussenkomt bedoel ik. Want als ik iets heb geleerd, dan is dat wel dat dingen nooit zo gaan als je verwacht. Maar verwachtingen… dat is weer een thema voor een andere column.

 

Nu ga ik eerst gezellig m’n meiden uit school halen!

 

Hieronder kunt u de betreffende pagina ook nog downloaden
Gezondheid-en-balans-Nienke-de-Kantlijn-nr-23

Contact

Nienke Veen-van Aken
Polderstraat 21
Alblasserdam
Telefoon: 06 37 32 37 19
E-mail: nienke@homines.nu

Klantervaringen
Voetreflexologie behandeling Gemiddelde beoordeling: ★★★★★ 4.8 gebaseerd op 17 reviews
5 1
Lees hier de klantervaringen.
Cadeaubon bestellen
Beroepslid